Baba, sana bu mektubu bizim taraftan yazıyorum.
Bugün Defne’nin doğumgünüydü. Geçen sene senin olduğun yerde sen yoktun. Varmışsın gibi baktım o köşeye. İyi geldi be. Biraz hüzün, biraz gülümseme. Senin gibi sırıttığımı hissettim.
Bu sene tam 11 ülkeye gittim, biliyor musun? 60’tan fazla kez uçağa bindim. Biliyorsun, çok da korkarım uçaklardan. Alıştım sanırım. Alışılıyor be baba. Vallahi her şeye alışılıyor. Çok gezmemi isterdin. Dediğini yapıyorum işte.
Defne 5 yaşına girdi. Hâlâ senin ısmarladığın lahmacunları yemeden uyumuyor. İnatçılığı devam. Kapalı kıymalı pide seviyor. Rakıya “baba içkisi” diyor. Manifest şarkıları falan dinliyor, ezberliyor, baleye gidiyor, dans ediyor. Bir görsen…
Durmadan senin saçma hikâyelerin geliyor aklıma. Bir sürü anı, anekdot… “Rahmetli babam da şöyle bir şey yaşamıştı” diye lafa başlıyorum. “Rahmetli”yi cümlenin başına koyuyorum ki sonradan söylemek zorunda kalmayayım. Ne kadar üzüldüğümü anlamasınlar. Geçiştiriyorum işte. Tam senin gibi, değil mi? Ciddi kısımları konuşmadan hemen atlıyorum.
Bazen seninle pavyona gittiğimizi anlatıyorum. Millet şaşkın şaşkın, biraz da tenkit ederek bakıyor yüzüme. Tabii ki ciddiye almıyorum. Tam da senin gibi. Siirtli Gani’nin beni tanıdığı için bizim barda olay çıkarmadığını anlatıyorum. “Lan, kim bunun babası?” diyorlar. 😂 70’lerdeki anılarının yarısını bile kimse bilmiyor evde. Zaten insanlara birazını anlatsam bana tuhaf bakarlar. Bu ara komedyenleri bile içeri alıyorlar. Tüm anıların çok tehlikeli baba. Çin anılarımızı anlatıyorum mesela. Kahkaha bitmiyor.
Bir de askerlik anılarını anlatıyorum. Sanki ben yaşamışım sanıyorlar. “Ben 9 yaşındaydım lan, babam askere gittiğinde” diyorum. İnanmıyorlar. Ben bedelli yaptım. Askeriye hakkında nasıl bu kadar şey bilebilirim? Ha, bu arada eksiksiz hepsi aradı. Hepsi geldi. Ayrı ayrı. Hepsi çok başka insanlar. Sağ olsunlar.
Ya, Sarp’la Bilge’nin çocuğu olacak. İnanır mısın? Erkek. Çok yakışıklı olacak. Dedesine benzer inşallah dedim.
Sen gittikten sonra telefonum susmadı. Ben diyeyim yüz, sen de beş yüz kişi aradı. Vallahi aylarca sürdü taziye. Tam sana yakışan gibi. Aramayanları yazdım. Çok azdılar zaten ama sildim üzerlerini. Tam senin yapacağın gibi.
Bir de herkes giderek daha çok sana benzediğimi söylüyor. Ruhum, duruşum, olaylara bakışım… Alakalı alakasız herkes. Ben de bazen benzetiyorum, biliyor musun? Bir de gıcık oluyorum kendime. “Lan,” diyorum, “tam da babamı eleştirdiğim gibi yapıyorum.” Sonra silkelenip senin dediğin gibi “İngiliz atından katır doğmaz” diyorum.
Zor bir karakterdin sen be baba. Bize daha zordun. İz bırakmayı seven bir adamdın. Ardından biz ne bok yesek zor olacaktı. Yine de sükûnetle karşıladım gidişini. Hiç ağlamadım. İnanmazsan cenazeye gelen herkese sorabilirsin. Tek damla gözyaşı dökmedim. Tabii senin çaktırmadan bana öğrettiklerin sayesinde başardım bunu da. Merak etme, kimse çakmadı sırrımızı. ☺️ Zaten onlar anlamaz, biz anlarız, değil mi? Evet.
Şimdi ne yapmalıyım biliyor musun? Çok iyi bir baba olmalıyım. Sen iyiydin, millet anlamazdı iyi olduğunu. Gösteremezdin. Ben bilirdim ama. Benim senden de iyi olmam lazım baba. Senin başardığın bazı şeyleri ben başaramayabilirim; yaşadığın gibi dolu dolu yaşayamayabilirim; duygularımı mantığımın önüne koyamayabilirim. Çünkü senden çok iyi bir baba olmak için çok ama çok çalışmam lazım.
Sana Beşiktaş’tan güzel haberler vermek isterdim ama Sergen de başaramadı. Yine biz şampiyon olduk. Aaa, bak ne hatırladım. “Bu salak New York takımını neden tutuyorsun?” derdin ya. Bu sene şampiyon olduk. Hatta finallerin başında biz de New York’taydık. Adiler, sanki senin gitmeni beklemişler.
Tabii bunların yarısından haberin yok senin. Kronometreye erken bastığın için beni hep yakışıklı hatırlayacaksın. Ben de seni…
İlk defa senin olmadığın bir yıla gireceğiz yakında. Bakalım nasıl olacak?
Devrin daim olsun patron.
